Маленькое эссе о выборе национальности
Идея, что "русский это тот, кто считает себя русским", сама по себе смешна. Получается, что главный идентификатор русскости - это какая-то самоинициация. В общем, русская национальная черта состоит в самопровозглашении русским, а всё остальное ерунда.
Такое определение имеет явно рекурсивный характер: "Х есть тот, кто считает, что он есть тот, кто считает себя тем, кто есть тот..." и т.п. Но не будем о глупостях, не будем о паранойе. Поговорим о реальных вещах, о жизни.

В 1998 г. я прочитал в журнале "Магазин Виленьски" статью про Александра Семёнова, который стал поляком по собственному желанию (увы, ссылка сейчас не работает, но, возможно, когда-нибудь возродится). И что вы думаете? Хватило ли этому любителю польской культуры просто провозгласить себя поляком?
Конечно же, нет.
Александру Семёнову (выбор которого я, в общем, вполне понимаю) пришлось:

1. Выучить польский язык.
2. Жениться на польке.
3. Принять католицизм.
4. Освоить польские стереотипы поведения.

И после всего этого его более-менее признали своим. Однако для настоящих поляков он ещё остаётся диковинкой, вроде крещёного пингвина. Так что...
Между тем, польская ментальность отличается от русской на 5-7%. То есть это, в сущности, МИЗЕРНАЯ ВЕЛИЧИНА.
Однако обратная операция проходит легче. Поляку значительно проще "обрусеть" (мои предки по матери в начале 18 в. обрусели за одно поколение, т.е. их сыновей уже никто поляками не считал - в крайнем случае, белорусами). ПОЧЕМУ? Кто мне ответит на это вопрос внятно, а не на уровне "вот такие вот мы великие общечеловеки"?
В случае с поляками как раз всё очень хорошо видно. Когда я искал текст про Семёнова (по запросу "Jestem Polakiem z wyboru", так называлась статья в виленском журнале), то неожиданно нашёл нечто иное, что, по-моему, нашим "широким русским" надо перевести на их как бы родной язык, повесить на стену и читать каждое утро.

Jestem Polakiem - to słowo w głębszym rozumieniu wiele znaczy.
Jestem nim nie dlatego tylko, że mówię po polsku, że inni mówiący tym samym językiem są mi duchowo bliżsi i bardziej dla mnie zrozumiali, że pewne moje osobiste sprawy łączą mnie bliżej z nimi, niż z obcymi, ale także dlatego, że obok sfery życia osobistego, indywidualnego znam zbiorowe życie narodu, którego jestem cząstką, że obok swoich spraw i interesów osobistych znam sprawy narodowe, interesy Polski, jako całość, interesy najwyższe, dla których należy poświęcić to, czego dla osobistych spraw poświęcić nie wolno.
Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego na całym jego obszarze i przez cały czas jego istnienia zarówno dziś, jak w wiekach ubiegłych i w przyszłości; to znaczy, że czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie, bądź cieszy się strzępami swobód narodowych, bądź pracuje i walczy, bądź gnuśnieje w bezczynności bądź w ciemności swej nie ma nawet poczucia narodowego istnienia; z przeszłą - z tą, która przed tysiącleciem dźwigała się dopiero, skupiając koło siebie pierwotne pozbawione indywidualności politycznej szczepy, i z tą, która w połowie przebytej drogi dziejowej rozpościerała się szeroko, groziła sąsiadom swą potęgą i kroczyła szybko po drodze cywilizacyjnego postępu, i z tą, która później staczała się ku upadkowi, grzęzła w cywilizacyjnym zastoju, gotując sobie rozkład sił narodowych i zagładę państwa, i z tą, która później walczyła bezskutecznie o wolność i niezawisły byt państwowy; z przyszłą wreszcie, bez względu na to, czy zmarnuje ona pracę poprzednich pokoleń, czy wywalczy sobie własne państwo, czy zdobędzie stanowisko w pierwszym szeregu narodów. Wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę. Wolno mi być dumnym z tego, co w Polsce jest wielkie, ale muszę przyjąć i upokorzenie, które spada na naród za to, co jest w nim marne.
Jestem Polakiem - więc całą rozległą stroną swego ducha żyję życiem Polski, jej uczuciami i myślami, jej potrzebami, dążeniami i aspiracjami. Im więcej nim jestem, tym mniej z jej życia jest mi obce i tym silniej chcę, żeby to, co w mym przekonaniu uważam za najwyższy wyraz życia stało się własnością całego narodu.
Jestem Polakiem - więc mam obowiązki polskie: są one tym większe i tym silniej się do nich poczuwam, im wyższy przedstawiam typ człowieka.

Переводить не буду, потому что лень и некогда. Пусть энтузиасты займутся.
Последняя фраза вот только особенно хороша:

"Я поляк - это значит, что у меня есть польские обязанности: и чем более высокий тип человека я представляю, тем они больше и тем сильнее я за них ответственен".

Как-то вот так, хотя фраза требует литературного перевода.

Я предлагаю "всечеловеческой имперской скотинке" зарубить это себе на носу. И сверяться хотя бы с этим компасом. Для начала - достаточно.